تأثير نوع تمرين بر مجموعه ي سازگاريهاي عصبي- عضلاني در مردان جوان تمرين نكرده

يكي از اساسي‌ترين اهداف علم تمرين تأكيد بر عملكرد بهينه‌ي دستگاه‌هاي مختلف بدن و سازگاري در اجراي هر چه‌بهتر مهارت ورزشي است. تمرين‌هاي قدرتي و استقامتي سازگاري‌هاي متفاوتي را در بدن ايجاد مي‌كنند كه برخي متضاد باهم هستند. تحقيق حاضر به‌منظور بررسي هم‌زمان اين دو نوع تمرين و سازگاري عصبي-عضلاني در آن‌ها انجام‌شده است. مطالعه شوندگان اين تحقيق نيمه تجربي 36 مرد تمرين نكرده كه در سه گروه و به مدت 12 هفته بررسي شدند. گروه قدرتي تمرين پويا، استقامتي اينتروال و نيز هم‌زمان كه نيمي از تمرين هر دو گروه را 3 جلسه در هفته انجـــام مي‌داد. پارامترهاي دامنه سيگنال الكترومايوگرافي، بيشينه انقباض ارادي و قدرت بيشينه پاي برتر آزمودني‌ها به ترتيب با دستگاه‌هاي الكترومايوگرافي، ايزوكينتيك و تكنو جيم در هفته‌هاي صفر، 6 و 12 اندازه‌گيري شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي تحليل واريانس، اندازه‌گيري‌هاي مكرر و آزمون تعقيبي LSD در سطح معناداري (05/0 P) تحليل شدند. بررسي تفاوت دامنه سيگنال الكترومايوگرافي و حداكثر قدرت بيشينه در بين سه گروه تمريني نشان داد كه در هفته 6 و 12 بين دو گروه قدرتي و هم‌زمان با گروه استقامتي تفــاوت معني‌داري مشاهده شد و در بين سه گروه تمريني بيشينه انقباض ارادي تا هفته ششم تفاوت معني‌داري نشان نداد، اما در هفته 12 گروه قدرتي باهم زمان تفاوت معني‌داري داشت.