بررسي تأثير هشت هفته فعاليت بدني با شدت تمريني بين آستانه‌ي هوازي و آستانه بي‌هوازي بر متغيرهاي قلبي-تنفسي مردان جوان غيرفعال

تحقيق حاضر باهدف بررسي تأثير هشت هفته تمرين ورزشي در محدوده بين آستانه‌ي هوازي و آستانه بي‌هوازي بر متغيرهاي قلبي- تنفسي مردان جوان غيرفعال انجام شد. روش تحقيق: بدين منظور 20 مرد غيرفعال با ميانگين سني 01/1±44/20 سال، قد 97/5±67/179 سانتي‌متر و توده بدن 83/3±75/70 كيلوگرم به‌طور تصادفي در دو گروه تجربي (10 نفر) و كنترل (10 نفر) قرار گرفتند. تمرينات به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه اجرا شد. آزمودني‌ها در سه مرحله (پيش‌آزمون، ميان آزمون و پس‌آزمون) آزمون فزاينده نوار گردان را براي تعيين شاخص‌هاي قلبي-تنفسي اجرا كردند. داده‌ها با روش اندازه‌گيري‌هاي مكرر و آزمون تعقيبي بونفروني در سطح معني‌داري (05/0 P ) تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج: تغييرات معني‌داري در VO2max،HRmax،PETCO2، PETO2 متعاقب تمرين ذكرشده وجود نداشت؛ اما vVO2max، RER به‌گونه‌اي معني‌دار افزايش يافت (05/0P ). به‌علاوه، كاهش معني‌داري در ضربان قلب و فشارخون سيستول و دياستول است ول در گروه تمريني وجود داشت (05/0P ). همچنين تفاوت‌هايي در متغيرهاي اندازه‌گيري شده بين گروه تمريني و كنترل وجود داشت اما معني‌دار نبود. نتيجه‌گيري: نتايج تحقيق حاضر نشان مي‌دهد كه تمرين ورزشي فاكتورهاي قلبي-تنفسي موردنظر را بهبود مي‌بخشد، اما تمرين با شدتي بالاتر نسبت به‌شدت 75% در بهبود متغيرهاي قلبي-تنفسي مردان تمرين نكرده مؤثرتر است.