اثر تمرينات بازخورد عصبي بر اضطراب دختران شناگر نخبه

هدف از انجام اين تحقيق اثر تمرينات بازخورد عصبي بر اضطراب دختران شناگر نخبه بود. بدين منظور 20 دختر شناگر حرفه اي به صورت هدفمند به عنوان نمونه انتخاب شده و به طور تصادفي به 2 گروه تجربي و كنترل تقسيم شدند. روش اجراي تحقيق شامل 12 جلسه (مدت زمان هر جلسه 45 دقيقه) تمرينات بازخورد عصبي با دو پروتكل تمريني: 1) افزايش موج SMR و كاهش امواج High Beta و تتا، 2) افزايش بتاي 2 و كاهش امواج High Bate و تتا، بود. قبل از شروع تمرينات، پيش آزمون به شرح زير انجام شد: آزمون اضطراب از طريق پرسشنامه ي اضطراب صفتي- رقابتي SCAT و سپس پس آزمون گرفته شد. در اين تحقيق از روش آماري تحليل واريانس دو عاملي 2 در 2 تركيبي استفاده شد كه نتايج زير حاصل گرديد: اثر اصلي عامل آزمون و اثر متقابل بين آزمون و گروه معني دار مي باشد. اما اثر اصلي گروه معني دار نمي باشد. با توجه به معني دار شدن اثر متقابل آزمون و گروه، نتايج آزمون تي وابسته جهت مقايسه ي پيش آزمون و پس آزمون هر گروه گرفته شد و نتايج نشان داد كه بين پيش آزمون و پس آزمون متغير اضطراب در گروه تجربي تفاوت معني داري مشاهده مي شود. ولي اين تفاوت در گروه كنترل معني دار نمي باشد. نتايج آزمون تي مستقل براي مقايسه ي دو گروه در پيش و پس آزمون نيز گرفته شد كه نتايج نشان داد، تفاوت معنيداري بين ميانگين اضطراب گروههاي مورد مطالعه در پيش آزمون وجود ندارد اما اين اختلاف در پس آزمون معني دار مي باشد. كه مي توان نتيجه گرفت كه تمرينات بازخورد عصبي باعث كاهش اضطراب دختران شناگر نخبه مي شود.