تأثير دو برنامۀ تمريني هم حجم با شدت هاي آستانه هوازي و آستانه بي هوازي بر VO2max مردان تمرين نكرده

هدف تحقيق: هدف از تحقيق حاضر مقايسۀ تأثير تمرين ورزشي در آستانه هوازي و آستانه بي هوازي با حجم يكسان بر حداكثر اكسيژن مصرفي مردان تمرين نكرده بود. روش تحقيق: بدين منظور 22 مرد دانشگاهي تمرين نكرده با ميانگين سني 31/1±91/19 سال، قد 33/5±36/173 سانتي متر و توده بدن 94/8 ± 86/67 كيلوگرم داوطلبانه در تحقيق شركت كردند و به صورت تصادفي در دو گروه آستانه هوازي (12 نفر، 57-65 درصدHRmax ) و در آستانه بي هوازي (10 نفر، 78-96 درصدHRmax ) قرار گرفتند. تمرينات به مدت 8 هفته و هر هفته سه جلسه اجرا شد. كليه آزمودني ها قبل و پس از تمرينات آزمون فزاينده نوارگردان را براي تعيين حداكثر اكسيژن مصرفي (VO2max) اجرا كردند. اختلاف بين پيش و پس از تمرينات در گروه ها با آزمون تي زوجي و اختلاف بين گروه ها با آزمون تي مستقل در سطح معني داري (05/0 p ≤) تجزيه و تحليل شد. نتايج: نتايج تحقيق حاضر نشان داد كه VO2max در گروه آستانه هوازي تغيير معني داري نداشت (247/0=p )، در حالي كه VO2max در گروه آستانه بي هوازي افزايش معني داري داشت (009/ 0=p ). همچنين تفاوتي معني دار در VO2max بين دو گروه تمريني مشاهده نشد (05/0p ). نتيجه گيري: يافته هاي حاضر پيشنهاد مي كند كه وقتي حجم تمرين كنترل مي-شود، سه جلسه تمرين در هفته با شدت آستانه بي هوازي نسبت به تمرين در آستانه هوازي به طور مؤثر تري VO2max را در مردان تمرين نكرده بهبود مي بخشد.