تاثير يك جلسه فعاليت برونگرا بر G-CSF و PGE2 خون

مقدمه:فعاليت ورزشي برونگرا معمولا موجب آسيب عضلاني مي شود.مراحل اوليه وقايعي كه منجر به آسيب عضلاني مي شود مكانيسم هايي است كه ساركومرها را تخريب كرده و به دنبال آن زوجهاي انقياضي تحريكي از هم مي پاشند. پاسخ التهابي به اين آسيب عضلاني توسط ترشح و توليد سايتوكاين هاي پيش التهابي مشخص مي شوند.هدف ار اين تحقيق بررسي غلظت پلاسمايي واسطه هاي التهابي به به يك جلسه فعاليت برونگرا است.روش شناسي تحقيق: بيست نفرزن تمرين كرده برنامه انقباضات اكسنتريك را با وزنه ، سه ست با 12 تكرار و 2 دقيقه استراحت بين آنهاتوسط دست غير مسلط انجام دادند. قبل، بلافاصله بعد و دو ساعت بعد از فعاليت، نمونه خون اخذ شد. با استفاده از آمار توصيفي ميانگين ، جداول و انحراف استاندارد و آناليز واريانس با اندازه گيري هاي مكرر وآزمون تعقيبي LSD اطلاعات بررسي شدند(P 0.05). يافته هاي تحقيق: نتايج تحقيق نشان داد تغييرات G-CSF و PGE2 معنادار بودند كه توسط آزمون تعقيبي هم تاييد شده است. بحث و بررسي نتايج: فعاليت اكسنتريك موجب تخريب مكانيكي ساركومرها شده كه نشانه هاي اين آسيب ظهور پروتئينها در خون است.تغييرات اندك مشاهده شده ناشي از پاكسازي سريع عوامل از خون و نيازهاي متابوليك و اكسيداتيو اندك در حين فعاليت خاص مي باشد. شدت فعاليت برميزان آسيب، آزادسازي واسطه هاي التهابي و كوفتگي عضلاني موثر است.