فقه تربيتي در ترازو؛ ارزيابي نقدها

مطالعه، پايش و ارزيابي ايده¬هاي تازه ضروري است و «فقه تربيتي» با هويتي ميان¬¬رشته¬اي و به عنوان شاخه¬اي از علم فقه و قلمروي جديد در «تربيت¬پژوهي» مراحل رشد و تكامل خود را طي مي¬كند و لازم است مورد نقد و نظر قرار گيرد. نوشتار حاضر تلاش كرده تا مجموعه اشكالات و نقدهاي وارد بر فقه تربيتي را گردآوري، صورت¬بندي و ارزيابي نمايد. براي اين منظور مجموعه اشكالات (روبنايي) ناظر به فقه تربيتي در سه محور كلان طبقه¬بندي شد كه عبارت¬اند از: 1. بي¬فايده بودن «فقه تربيتي»؛ 2. آسيب¬زا بودن «فقه تربيتي»؛ 3. عدم اولويت «فقه تربيتي». در ادامه، مولف تلاش كرده تا ابتدا تقريرهاي گوناگوني در هر محور ارائه نموده و سپس به ارزيابي و پاسخ به آنها بپردازد. در پايان نيز از منظر «آسيب¬شناسي» و «آينده¬شناسي» نكاتي ارائه شده است.