آسيب‌شناسي پژوهش‌هاي قرآني و حديثي در حوزه تغذيه و درمان

*

بيان مساله: قرآن كريم و سنّت پيشوايان معصوم، يكي از منابع معرفت و دانش در حوزه‌هاي گوناگون است، از جمله در حوزه تغذيه و درمان گزاره‌ها و سفارش‌هايي در قرآن و حديث يافت مي‌شود و برخي از پژوهشگران در سطوح مختلف به گردآوري، تدوين و تحقيق در اينباره پرداخته‌اند. از ديدگاه تفسير قرآن و حديث‌پژوهي اين دست پژوهش‌ها در معرض آسيب‌ها و خلل‌هايي غيرقابل اغماض است. شناسايي و بررسي اين آسيب‌ها به تخصص در حوزه قرآن و حديث نياز دارد. هدف پژوهش: شناسايي و بررسي آسيب‌هاي موجود در پژوهش‌هاي حوزه آيات و احاديث تغذيه و درمان. روش و چگونگي انجام پژوهش: اين پژوهش بر پايه مطالعه برخي از آثار در حوزه تغذيه و درمان و مقايسه استدلال‌ها و استنادهاي موجود در آن با اصول و قواعد تفسير و فهم حديث شكل گرفته است. يافته‌ها و نتيجه‌گيري: آنچه در پژوهش‌هاي قرآني حوزه تغذيه و درمان مغفول واقع مي‌شود، توجه به سياق آيات قرآني است. در بسياري از آثار اين حوزه، تنها وجود نام ميوه يا خوراكي در قرآن دليل بر امتياز و برتري آن دانسته شده است. در حاليكه سياق بسياري از اين آيات هيچ دلالتي بر برتري آن ميوه يا خوراكي ندارد، بلكه گاه بر كاستي و منقصت آن دلالت مي‌كند. يافته‌ها و پژوهش‌ها در احاديث از دو سو آسيب‌پذير است: نخست صدور حديث از پيشواي معصوم است كه بر پايه قوانين علوم حديث، رجال و درايه بايد احراز شود. و دوم دلالت متن حديث است كه از چهار منظر؛ مخاطب حديث، جامع‌نگري، كليّت عرفي و ميل شخصي بايد مورد بررسي قرار گيرند.

*