آسيب شناسي و راهكارهاي ارتقاء نظام سلامت رواني در ايران

سلامت روان به سلامت شناختي، رفتاري و احساسي ما اشاره دارد. به طور كلي در مورد چگونگي فكر، احساس و رفتار ماست. پژوهش حاضر با هدف بررسي آسيب شناسي و راهكارهاي ارتقاء نظام سلامت رواني در ايران به انجام رسيده است. جمع آوري اطلاعات اين پژوهش با استفاده از مطالعات اسنادي شامل كتب و مقالات و همچنين مشاهده اسناد بيمارستاني و دولتي صورت پذيرفت. با توجه به مطالعه انجام شده، آسيب هاي زيربنايي و اصلي كه در زمينه سلامت روان در جامعه لطمات بسياري وارد مي-نمايد را مي توان شامل: نگاه نادرست و نگرش نه چندان منطقي مردم، متخصصان و سياست گذاران سياسي و بهداشتي به مقوله سلامت روان، نامناسب بودن ساختار وكمبود اعتبار مالي، فرسوده بودن شبكه مراقبت هاي بهداشتي اوليه، مبتني نبودن آغاز و ادامه برنامه ها بر ساختارهاي ملي، وجود دستگاه-هاي موازي و غيرحرفه اي در كشور در حوزه سلامت روان، حمايت هاي ناپايدار و غيرمؤثر بيمه اي، انگ در روان پزشكي، بهداشت روان شهري و كمبود نيروهاي تخصصي بهداشتي و درماني در حوزه سلامت روان دانست. لذا اميد است، كه دستگاه هاي زيربط با همكاري دانشمندان و متخصصين علوم روانشناسي و مديريتي، به سياستگذاري صحيح در جهت رفع موانع و مشكلات سلامت روان در جامعه دست يابند.