پژوهشي شمايل نگارانه در تصاوير منسوب به الهه اناهيتا در هنر دوران هخامنشي

نقش ارِدوي سور اناهيتا، ايزدبانوي آب و باروري و جنگ، در الهيات و مجمع ايزدان دوران هخامنشي كم رنگ بوده و ظهورش در اسناد، 405 ق.م) است. با اين وجود، در ميان نگار ههاي اندك شمارِ زنان - به صورت مقطعي و منحصر به كتيب ههاي دوران اردشير دوم ( 359 در هنر اين دوران نمونه هاي متعددي وجود دارند كه از جانب برخي از پژوهشگران به عنوان شمايل اين ايزدبانو شناسايي شد هاند. در ميان اين نگار ههاي زنان ه دو اثر مهر وجود دارد كه درستي انتساب آنها به اناهيتا در محافل علميِ عموماً داخلي از پذيرش عمومي برخوردار است. اين مقاله با در پيش گرفتن رويكرد بافتي در درون باستا نشناسي ادراكي و رويكرد شمايل نگاري در مطالعات تصوير، از منابع كتابخان هاي و موزه اي بهره گرفته، با بررسي تطبيقي و مقايس هاي دو اثر مذكور در بافت فرهنگي- ديني- هنري ايران، به راست يآزمايي اين انتساب ها پرداخته، (ANCIENT ORIENT) و شرق باستان (ANCIENT NEAR EAST) خاورميانه ي باستان و به اين نتيجه مي رسد كه، الف) شناسايي آن دو تصوير زن به عنوان شمايل الهه اناهيتا بر بنياني محكم استوار نيست. ب) اساساً در ميان آثار هنري دوران هخامنشي هيچ نقشي را نم يتوان به يقين به عنوان شمايل الهه اناهيتا شناسايي كرد.