رابطه تاب آوري با رضايت شغلي رانندگان تاكسي شهر مشهد

هدف پژوهش حاضر، بررسي رابطه بين تاب اوري با رضايت شغلي رانندگان تاكسي شهر مشهد بود. پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه اماري كليه رانندگان مرد تاكسيران شهر مشهد در رده سني 30 تا 50 سال قرار داشتند كه به صورت نمونه گيري در دسترس تعداد 86 نفر انتخاب شدند.ابزار گرداوري داده ها شامل: پرسش نامه مقياس تاب آوري كانر و ديويد سون (CD-RISC) و پرسش نامه مقياس رضايت شغلي فيلد و روث بود.