اثر بخشي نقاشي درمان گروهي بر افزايش مهارت اجتماعي كودكان پيش دبستاني مطالعه موردي: شهر اصفهان

پژوهش حاضر با هدف تعيين تأثير نقاش درماني بر مهارتهاي اجتماعي در كودكان پيش دبستاني شهر اصفهان انجام شد. روش پژوهش حاضر، مطالعه نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون باگروه گواه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي كودكان پيش دبستاني شهراصفهان بود. نمونه آماري تحقيق 30 نفرازكودكان پرخاشگر پيش دبستاني بصورت تصادفي در دوگروه آزمايش-وكنترل(هرگرو15نفر)مي باشد. دراين طرح گروه آزمايش تحت نقاشي درماني به شيوه ي گروهي طي 10جلسه 45دقيقه اي قرارگرفتند. ابزارهاي مورد استفاده شامل مقياس هاي درجه بندي مهارت هاي اجتماعي ماتسون(1983)بود. داده ها با روش تحليل كوواريانس چند متغيره تحليل شد. نتايج نشان داد نقاشي درماني به شيوه ي گروهي برافزايش مهارت اجتماعي ومولفه هاي آن(مهارت هاي اجتماعي مناسب، رفتارهاي غيراجتماعي، تكانشي عمل كردن وسركش بودن، اطمينان زيادبه خودداشتن وحسادت وگوشه گيري)گروه آزمايش كودكان پيش دبستاني تأثير دارد(P ./05). درمجموع مي توان گفت نقاشي درماني منجر به افزايش مهارت اجتماعي كودكان پيش دبستاني مي شود.