نقش نماز در قرب معنوي در سلوك عملي با رويكرد انديشه ابن عربي

اولين عاشق در عالم ، ابراهيم(ع) است و اصل ايجاد عالم و سبب ايجاد عالم ، محبت است .راز ونياز عاشقانه عبد با پروردگار درهر مرحله اي داراي ويژگي هاي خاص خود مي باشد . نماز و نيايش نقطه آغازين اين اتصال است . ارتباط عبد با خداوند متعال به هستي انسان معني مي دهد . نزديكي به خداوند همان قرب معنوي است كه انسان در سلوك عملي خود با قصد قربت ، تحصيل مينمايد و نماز عملي است كه بنده را نزديك به خداوند مي كند. در حديث قرب نوافل حق تعالي ،شنوائي و بينائي عبد است .انسان با فطرت الهي و با استفاده از اسماء جلالي و كمالي الهي مسير حركت به سوي كمال انساني را طي مي كند در اين سير است كه به قرب فرائض مي رسد و به جاي اين كه او عاشق و مجبوب حق باشد ، حق عاشق و محبوب بنده مي گردد و مجذوب و محبوب حق تعالي قرار مي گيرد.انسان در انديشه ابن عربي ، جامع همه اسماء جلالي و جمالي خداوند است . انسان كه مظهر اسماء الهي است با تمسك به آيات الهي و فهم و درك آن ، به سوي محبوب و خالق خويش جذبه و كشش مي يابد و نماز تجلي ظاهري اين راز و نياز است