مطالعه عددي اثر عملگر پلاسمايي بر احتراق در شرايط فوق رقيق و پيش‌گرم

در اين مقاله به مطالعه عددي اثر تزريق پلاسما به محيط احتراق مايلد كه بر پايه رقيق‌سازي شديد اكسيژن و افزايش زياد دماي جريان اكسنده استوار است، پرداخته شده‌است. در اين راستا، يك مشعل ساخته شده از سه مجراي هم محور شامل جت سوخت مركزي، جريان عبوري از راكتور پلاسماي استوانه‌اي شكل و جريان هواي پيش‌گرم رقيق‌شده از اكسيژن، مبناي مدلسازي قرار گرفته‌است. پلاسماي به كار گرفته شده از نوع غيرتعادلي بوده و از طريق تخليه الكتريكي با مانع دي‌الكتريك (DBD) به جريان گاز اعمال شده است. در اين مدلسازي مشعل به صورت دوبعدي متقارن محوري در نظر گرفته شده است و معادلات RANS و مدل توربولانسي k-ε و هم‌چنين مكانيزم شيميايي كامل GRI 3.0 مبناي اين مدلسازي قرار گرفته‌اند. مطالعات انجام شده نشان داد كه اعمال مسيرهاي اصلي اثر پلاسما باعث تقويت شدت واكنش و جرقه و در عين حال افزايش طول شعله و كاهش ميزان برخاستگي آن مي‌شود.