عدم پيروي از الگوي توسعه پايدار در سياست گذاري كشاورزي در ايران و تأثير آن بر بهره برداري بي رويه از آبهاي زير زميني در ايران قبل از انقلاب 1357

از زمان تنظيم برنامه عمراني اول تا انقلاب 1357 يكي از اهداف اصلي اين برنامه ها توسعه كشاورزي ايران و افزودن بر سطح زير كشت اراضي بود. به اين منظور طرح هاي مختلف آبياري به اجرا درآمد و توجه به آب‌هاي زيرزميني به خاطر صرفه اقتصادي آن‌ها شكل ويژه‌اي به خود گرفت. در اين دوران دولت با اختصاص اعتبارات و وام‌هاي مختلف سعي به بهره‌برداري بيشتر از آب‌هاي زيرزميني كرده و سياست مشخصي دون توجه به محدوديت منابع آب و ظرفيت آنها را به مرحله اجرا درآورد. لذا در اين پژوهش سعي بر آن است تا به تأثير سياست هاي كشاورزي دولت، بر بهره‌برداري از منابع آب‌هاي زيرزميني بدون توجه به الگوي توسعه پايدارپرداخته شود و با استفاده از روش تحقيق تاريخي (با رويكرد توأمان تبييني – توصيفي) نشان دهيم كه اين سياست ها بدون داشتن پشتوانه علمي و آماري دقيقي از ميزان و حجم آب‌هاي زيرزميني كشور و بدون در نظر گرفتن توان اين آب‌ها به اجرا درآمد و به مرور منجر به افزايش بي رويه چاهاي عميق و پايين رفتن سفره آب هاي زيرزميني شد.