تبيين نقش ميانجي عجين شدن با شغل و تعديلگر فاصله قدرت در رابطه بين تناسب فرد- شغل با رضايت شغلي (مورد مطالعه: كاركنان شهرداري اردكان)

اين پژوهش پيرامون تبيين نقش ميانجي عجين شدن با شغل و تعديلگر فاصله قدرت در رابطه بين تناسب فرد-شغل با رضايت شغلي صورت گرفته است. براي رسيدن به اين هدف كليه كاركنان شهرداري اردكان به عنوان جامعه آماري انتخاب و نمونه آماري برابر با جامعه‌ي آماري پژوهش يعني كليه كاركنان شهرداري اردكان به تعداد 93 نفر انتخاب شدند. به منظور بررسي متغيرهاي پژوهش از پرسش‌نامه‌هاي تناسب فرد با شغل لاور و براون (2001)، فاصله قدرت دورفمن و هاول (1988)، رضايت شغلي تيلور و باورس (1972) برگرفته از پايان‌نامه شاكر اردكاني(1394) و پرسش‌نامه شاوفلي و بكر (9 UWES-) (2004) براي اندازه‌گيري عجين شدن با شغل، استفاده شده‌ است. داده‌ها با استفاده از مدل سازي معادلات ساختاري و از طريق نرم افزار SMART PLS تحليل شد. يافته‏هاي حاصل نشان داد تناسب شغل-فرد رابطه معنادار و مثبتي با رضايت شغلي دارد و متغير عجين شدن با شغل روي رابطه تناسب شغل-فرد و رضايت شغلي نقش تعديل‌گر ايفا مي‌كند و متغير فاصله قدرت داراي توان تعديل كنندگي بر رابطه تناسب فرد- شغل با رضايت شغلي نيست.