روند تكاملي و تحولات آموزش كشاورزي از گذشته تا كنون (مورد مطالعه: مقطع كارشناسي در ايران)

نقش عامل انساني در فرايند توسعه، به¬ويژه توسعه كشاورزي موثرتر و پررنگ تر از گذشته مشهود است و همواره مورد تاكيد متخصصين و علماي فن قرار گرفته است. در واقع ارتباط مستقيم و مثبت بين آموزش و توسعه نيازي به استدلال ندارد. همچنين آموزش عالي كشاورزي به طور اخص، يكي از پايه¬هاي اصلي توسعه كشاورزي هر كشور مي باشد. زيرا براي تامين توسعه پايدار كشاورزي، بايد رشد كيفي نيروي انساني در اين بخش مورد توجه قرار گيرد. در اين راستا مطالعه و تجزيه و تحليل روند آموزش عالي كشاورزي از گذشته تا زمان حال در كشور، حائز اهميت مي باشد. زيرا با اين رويكرد مي توان به چالش ها و تنگناهاي آموزشي پي برد و براي اصلاح و بهبود آن ها اقدام نمود. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسي سير تحول و تكامل آموزش كشاورزي در مقطع كارشناسي طراحي و تدوين شد و از روش كيفي براي جمع آوري و تجزيه و تحليل اطلاعات استفاده گرديد. يافته¬هاي اين پژوهش حاكي از آن است كه برنامه ريزي برايآموزش عالي كشاورزي همواره روندي پيچيده و زمانبر بوده است و تا كنون نواقص و مشكلات مختلف، كيفيت آموزشي آن را خدشه دار كرده است. لذا به منظور دستيابي به كيفيتي مناسب لازم است برنامه¬ريزي آموزشي بگونه اي طرح ريزي شود كه تمامي عناصر و مسائل مربوط به جامعه و از جمله جامعه روستايي و كشاورزي با هم مدنظر قرار گرفته و همچنين برنامه¬هاي توسعه كشور در افق آينده نيز در نظر گرفته شود و بعلاوه مسئولين امر در كليه سطوح از وزارت علوم گرفته تا پايين¬ترين سطوح دانشگاه¬ها از جزئي نگري و منفعت طلبي شخصي و گروهي بپرهيزند و ارتقاي كيفيت آموزش عالي كشاورزي را مدنظر قرار دهند.