آسيب‌‌شناسي اخلاقي در نشر مقاله‌‌هاي علمي در عرصه كشاورزي

امروزه نشر مقاله‌‌هاي علمي به عنوان يكي از ضرورت‌‌هاي جامعه علمي در ايران به شدت مورد توجه است. ليكن در اين عرصه، تأكيد بر رشد كمي و يكي از مبناهاي اصلي قرار دادن تعداد مقاله‌‌هاي علمي به عنوان ملاك ارتقاي پژوهشگران،‌گاهي باعث بروز مسائلي مي‌‌شود كه به لحاظ اخلاقي،‌ پسنديده نيست. بر اين اساس، هدف اين مقاله بر آسيب‌‌شناسي اخلاقي نشر مقاله‌‌هاي علمي در عرصه كشاورزي، با استفاده از يك تحليل توصيفي و اسنادي قرار گرفت. در اين مورد، نظريه نسبي و نظريه فراگير يا عمومي از جمله مهمترين نظريه‌‌هاي قابل كاربرد هستند. طبق نظريه فراگير يا عمومي، قوانين جهان‌‌شمول بوده و همواره بايد معيار رفتار پژوهشگران باشند؛ اما بر اساس نظريه نسبي هدف وسيله را توجيه مي‌‌كند؛ بدين صورت كه قضاوت در مورد هر عمل بايد بر اساس نتايج حاصله از آن باشد. از مهم‌‌ترين آسيب‌‌هاي اخلاقي در نشر مقاله‌‌هاي علمي مي‌‌توان داده‌‌سازي، دستكاري داده‌‌ها، اضافه كردن نام فرد يا افرادي به ليست نويسندگان كه نقشي در تهيه و نگارش مقاله نداشته‌‌اند و بالعكس، كم كردن داده‌‌ها براي رسيدن به نتايج دلخواه، عدم اجراي كامل موضوع پژوهش، عدم اجراي روش پژوهش و تحريف در منابع مورد استفاده پژوهش را نام برد. در پايان بر اساس نتايج بدست آمده، پيشنهادهايي در جهت كاهش آسيب‌‌هاي اخلاقي در عرصه كشاورزي ارائه شده است.