ساخت نظريه بي اعتمادي روستائيان براي مشاركت در طرح‌هاي توسعه روستايي با استفاده از روش كيفي نظريه داده بنيان

با مروري بر آثار تهيه و اجراي طرح‌هاي هادي روستايي، واضح است كه اين طرح توانسته زمينه لازم را براي تحقق توسعه كالبدي در روستاها فراهم نموده و آثار مثبتي را به دنبال داشته باشد اما از طرف ديگر اين طرح در فرايند تهيه و اجرا با چالش‌هاي و مشكلاتي مواجه بوده كه منجر به بي اعتمادي و عدم مشاركت مردم روستايي در اجراي اين طرح ها شده است. براي مطالعه نظريه بي اعتمادي روستائيان جهت مشاركت از تئوري داده بنيان استفاده شد. جامعه آماري مطالعه را روستائيان شهرستان اسلامشهر از توابع استان تهران تشكيل داده كه طرح هاي هادي روستا براي آنها انجام شده بود. در نمونه‌گيري از مطلعين روستائي استفاده شد كه تمايل به مشاركت در تحقيق داشتند و تجارب خود را به راحتي در ميان مي گذاشتند. لذا نمونه‌گيري تا زمان اشباع داده‌ها ادامه يافت به طوريكه تعداد مشاركت‌كنندگان به 50 نفر رسيد. روش گردآوري داده‌ها از طريق مصاحبه‌هاي بدون ساختار، مشاهده و عكس و بر اساس رويكرد استراوس و كوربين بود. نتايج اين مطالعه بر مبناي تئوري داده بنيان نشان داد كه نظريه عدم اعتماد مردم روستايي و عدم مشاركت در اين طرح ها ناشي از مجموعه اي از عوامل علي، عوامل مداخله كننده و بستر حاكم بر كنش ها و تعاملات بود. بطوريكه فقدان دانش و آگاهي مسئولين از واقعيت هاي روستا و شناخت مردم از اهداف طرح‌ها موجب بروز نقص فني در طراحي محتوي و اجراي طرح ها مي شود. سپس بروز نقص فني در طراحي محتوي و اجراي طرح ها موجب پديدآمدن چالش‌هاي زيست محيطي در منطقه روستايي مي شود. در ادامه چالش هاي مديريتي-برنامه‌ريزي به عنوان بستر حاكم و مشكلات فيزيكي و عدم كيفيت مصالح مورد استفاده به عنوان شرايط مداخله گر نيز موجب ايجاد مشكلات زيست‌محيطي ناشي از اجراي طرح در مناطق روستايي مي‌شود و در نهايت چالش‌هاي زيست محيطي بوجودآمده باعث ايجاد عدم اعتماد و نارضايتي از طرح ها شده و تمايل مردم به مشاركت در اجراي طرح ها را كاهش مي دهد.