نقش امام رضا(ع) در تحكيم فرهنگ تمدني وحدت ميان مسلمانان

مسئلة وحدت و همگرايي در ميان مسلمانان، پيش از آنكه دستوري وحياني باشد، امري عقلاني است و بيش از آنكه مطلوبي ديني باشد، ضرورتي عيني است؛ چراكه وحدت در نظام اجتماعي اسلام تداوم حاكميت وحدت در نظام تكوين و تشريع است و نه تنها وحدت ريشه در عقايد مسلمانان دارد كه حيات آنان و تاريخ درخشان امت اسلامي بر آن استوار است. اما بايد دانست اين ضرورت، نه با اعجاز كه با تدبيري آگاهانه، و نه با تصادف كه با تلاش مسؤلانة تمامي انديشمندان و زمامداران و نيز با همكاري فرق و عموم مسلمانان، امكان پذير است. در اين‌باره بايد پيشوايان راستين و از جمله امام علي بن موسي الرضا را الگوي خود قرار دهيم كه وحدت و همگرايي در گفتار و رفتارشان موج مي‌زند و همواره از همدلي و يكپارچگي جامعة ايماني حمايت مي‌كردند. اين جستار كه با عنوان «نقش امام رضا در تحكيم فرهنگ تمدني وحدت ميان مسلمانان» سامان يافته است، مي‌كوش با مراجعه به سيرة نظري و عملي آن حضرت، گوشه‌اي از ضرورت وحدت و همگرايي در جامعة ايماني را به نمايش بگذارد. از اين‌رو، پس از مفهوم‌شناسي وحدت و بيان اهميت و جايگاه آن در قرآن، نمونه‌هايي از رفتار وحدت‌گرايانة امام علي بن موسي الرضا در عرصة زندگي سياسي، علمي و اجتماعي و در تعامل با مخالفان و دگر انديشان، ذكر كرده است.