تأثير تفكّر بر خودشناسي از منظر امام رضا(ع)

فكر و انديشه از مواهب ارزشمندي است كه خداوند به انسان‌ها ارزاني داشته است.تفكّر و تعقّل به انسان اين امكان را مي‌دهد كه به شناخت خود بپردازد و مسير تكامل خويش را بر آن بنيان نهد. هدف از انجام اين پژوهش، بررسي تأثير تفكّر و تعقّل بر شناخت انسان از خود است. روش اين پژوهش، توصيفي، تحليلي و جمع‌آوري اطّلاعات، به شيوۀ كتابخانه‌اي مي‌باشد. در اين مقاله، سعي شده تا با تمركز بر سيرۀ هشتمين پيشواي شيعيان، امام علي بن موسي الرضا7، ابعاد تفكّر و تعقّل و ارتباط آن با خودشناسي مورد بررسي قرار گيرد. امام رضا7 بالاترين درجۀ خرد را خودشناسي دانسته و تفكّر را همچون آينه‌اي براي شناخت خوبي‌ها و بدي‌هاي انسان معرفي مي‌كند. انديشيدن در آيات هستي و تفكّر در نفس انسان، اساس و زيربناي خودشناسي و تهذيب نفس است كه منجر به رشد و سعادت انسان مي‌شود.