بررسي تاثير ميزان مواد آلي بر ضريب فرسايش پذيري در منطقه زيدشت استان البرز

در دهه هاي اخير افزايش جمعيت انسان بر روي كره زمين،نياز به توليدات كشاورزي و دامي به صورت هشدار دهنده اي افزايش يافته و موجب استفاده زياد و غير اصولي از منابع طبيعي از جمله آب و خاك،بدون توجه به قابليت و توان توليد آنها و نهايتا موجب تخريب شديد آنها گرديده است.در تحقيق حاضر با استفاده از نموگراف ويشماير و معادله مربوطه،وضعيت فرسايش پذيري خاكهاي منطقه زيدشت استان البرز از نظر ميزان رس،شن وشن خيلي ريز در كاربري هاي اراضي مختلف مورد ارزيابي قرار گرفت.ابتدا سه كلاس شيب 8-3 ،18-8 ،40-18 درصد در واحدهاي كاربري اراضي شامل مرتع ،كشت ديم ،كشت آبي انتخاب و نمونه هاي خاك با سه تكرار جمع آوري گرديد .نمونه هاي جهت بررسي دانه بندي و بافت خاك مورد استفاده قرار گرفتند.بطور كلي نتايج حاكي از اين است كه ماده آلي در بهبود ساختمان خاك و ايجاد چسبندگي بين ذرات خاك تاثير بسزايي دارد .علاوه بر بالا بودن درصد ماده آلي ،وجود ريشه گياهان و ايجاد شكاف حاصل از رشد آن ها سبب افزايش مقدار نفوذپذيري و كاهش رواناب و كم شدن فرسايش آبي مي شود.بسته به شرايط زمين اعم از شيب،بافت خاك و مديريت هاي حفاظتي گوناگون مي تواند جهت كاهش مقدار فرسايش پذيري اعمال گردد.