گياهان پالاينده گزينه اي نو به منظور كاهش آلودگي اراضي

امروزه با توجه به گرايش جوامع به سمت ماشيني وصنعتي شدن همواره با افزايش آلودگي و آلاينده هاي زيست محيطي مواجه هستيم. هوا، آب وخاك عناصر بسيار مهمي هستند كه در معرض مستقيم اين آلاينده ها قرار دارند كه در صورت استمرار اين روند، تخريب اراضي و در آينده اي نه چندان دور بيابانزايي را به دنبال خواهد داشت. در اين نوشتار مروري روشهاي مختلف تكنولوژي گياه پالايي با تكيه بر پنج روش اصلي، تكنيكهاي افزايش جذب گياه و ويژگي گياهان مورد استفاده در گياه پالايي مورد بحث قرار مي گيرد .انتخاب گياهان بايد به گونه اي باشد كه قابليت رشد و سازگار شدن با محيط آلوده را داشته، نسبت به آلودگي مقاوم بوده ونيز حداكثر جوانه زني، رشد و توسعه و سطح ويژه ريشه را داشته باشد. درنهايت به منظور احياي مناطق خشك آلوده به كارگيري گياهان پالاينده با نياز ابي و غذايي كمتر توصيه مي گردد،به كارگيري روشهاي زيستي به ويژه گياه پالايي نسبت به روش هاي فيزيكي و شيميايي كه اغلب هزينه زيادي را ميطلبد و به علاوه اثرات جانبي زيادي دارند مقرون به صرفه تر ميباشد.