اثريك دوره تمرينات ارتعاشي برخطر سقوط در فعاليت هاي روزمره بيماران مولتيپل اسكلروزيس

هدف و زمينه: اختلالات تعادلي و خطر افتادن از شايع ترين مشكلات بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس مي باشند. اين اختلالات باعث عدم تعادل و كاهش استقلال عملكردي، گسترش ناتواني و همچنين افزايش خطر افتادن مي شوند. بنابراين مطالعه حاضر با هدف ، اثريك دوره تمرينات ارتعاشي بر خطر سقوط در فعاليت هاي روزمره بيماران مولتيپل اسكلروزيس طراحي و برنامه ريزي شد. روش كار: اين پژوهش يك مطالعه نيمه تجربي با پيش آزمون و پس آزمون بود. پژوهش در شهرستان اهواز انجام شد و نمونه آماري شامل 17 نفر مرد مبتلا به بيماري مولتيپل اسكلروزيس كه به صورت تصادفي به دو گروه ارتعاشي ( نه نفر) و گروه كنترل (هشت نفر)تقسيم شدند. فاصله ي سني آنها بين 20تا 50 سال بود. و تمرينات به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه انجام شد. براي اندازه گيري خطر سقوط از مقياس بين المللي خطر سقوط (FES-I) استفاده شد. يافته ها: براي تجزيه و تحليل آماري براي تغييرات درون گروهي از آزمون تي زوجي و براي تغييرات بين گروهي از آزمون تي مستقل از spss نسخه 18 در سطج معني دار (05/0) استفاده شد. آزمون تي زوجي نشان داد، تفاوت معني داري بين پيش آزمون و پس آزمون تمرينات ارتعاشي بر ميزان خطرسقوط در فعاليت هاي روزمره وجود دارد. و نتايج آزمون تي مستقل نشان داد اختلاف معني داري بين هر دو گروه كنترل و تمرينات ارتعاشي وجود دارد. نتيجه گيري: وضعيت ايمن تمرينات ارتعاشي اجازه حفظ يك پوسچر مستقيم و صاف را به طور مستقل به افراد مبتلا به ام اس مي‌دهد. تمرينات ارتعاشي باعث بهبود خطر سقوط در فعاليت هاي روزمره بيماران موليپل اسكلروزيس مي شود.