تأثير تناوب خودگفتاري آموزشي بر يادگيري پاس سينه اي بسكتبال در كودكان

زمينه و هدف پژوهش: خودگفتاري مكالمه اي است كه فرد به صورت آشكار يا پنهان به كار برده و از اين طريق بر اجراي خود فكر كرده و باعث بهبود آن مي شود. هدف از انجام اين تحقيق بررسي تأثير خودگفتاري آموزشي با تناوب مختلف بر يادگيري پاس سينه بسكتبال در كودكان بود. روش شناسي: روش اجراي اين تحقيق از نوع نيمه تجربي مي‌باشد كه با طرح پيش آزمون-پس آزمون و يادداري صورت گرفت. جامعه آماري اين تحقيق شامل دانش آموزان ابتدايي شهر اهواز بودند كه از ميان آنها 36 نفر به صورت نمونه گيري تصادفي انتخاب و در سه گروه خودگفتاري با يك تكرار، خودگفتاري با سه تكرار و كنترل (بدون خودگفتاري) قرار گرفتند. مهارت موردنظر آزمون پاس سينه اي بسكتبال بود. ابتدا پيش آزمون صورت گرفت و هر فرد يك بلوك 10 كوششي پاس سينه را انجام داد سپس به مدت 3 هفته، هر هفته 2 جلسه در قالب 2 بلوك 10 كوششي به تمرين پرداختند در پايان جلسات تمرين، پس آزمون به عمل آمد و 48ساعت بعد آزمون يادداري صورت گرفت. از روش ميانگين و انحراف معيار جهت توصيف داده‌ها و از آزمون تحليل واريانس مركب و درون‌گروهي جهت تجزيه و تحليل داده‌ها استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه خودگفتاري آموزشي با تناوب يك تكرار، سه تكرار و گروه كنترل بر يادگيري مهارت پاس سينه اي بسكتبال تأثيردارد اما با توجه به اندازه اثر بهترين عملكرد مربوط به گروه خودگفتاري با تناوب يك تكرار بود. نتيجه گيري: در افراد مبتدي و در مراحل ابتدايي آموزش بهتر است كه در كنار تمرينات جسماني از خود گفتاري با تناوب كمتر استفاده شود.