پيدايش فرهنگ و رابطه و تاثير آن بر معماري

نخستين مراحل آفرينش فرهنگى در جوامع و گروههاى مختلف انساني، با يكديگر شباهت داشته است، زيرا انگيزشهاى ابتدائى انسان جنبههاى بيولوژيكي، مانند تأمين غذا، نياز جنسي، و صيانت ذات داشته است و به گفته گلدن وايزر، عوامل عمده و مشترك تعيينكنندهي فرهنگ جوامع شامل وحدت رواني، يكسان و همگانى بودن احتياجات حياتى و يكسان بودن محيط مادى بشر بوده است امور ثابت و هميشگى محيط زندگى و طبيعت بشر را در رشد و پيدايش همه ي نظامهاى اجتماعى مؤثر مىداند. انسانشناسى پيش از تاريخ، مىتواند وجوه اشتراكى يا عامل اوليهي مشتركى را كه سبب پيدايش فرهنگهاى مختلف، در سرزمينهاى گوناگون، شده كشف و مورد بررسى قرار دهد. حوادث اجتماعى در آفرينش و تحول فرهنگى نيز نقش اساسى دارد. دخالت و نفوذ انسان در محيط، بهتدريج، اثرات يكسويه عامل طبيعى را در پيدايش فرهنگ ضعيفتر و ضعيفتر مىسازد، و نقش اساسى را حوادث و رويدادهاى اجتماعى به دست مىگيرند. روىهم رفته منشاء فرهنگ انسانى نه كاملاً ريشه در طبع انسانى دارد و نه در محيط طبيعي؛ بلكه ريشه در جامعه اى دارد كه در آن زاده شده و به سر مىبرد و از او انسانى اجتماعى ساخته است. به نحوى كه محيط و طبيعت او را تحت اختيار و سلطهي خويش درآورده است.به طوركلي فرهنگ برگرفته از محيط و روابط اجتماعي است و معماري نمودي از فرهنگ جامعه ميباشد.