بررسي نقش ميانجي فعاليت‌هاي كارآفريني بر رابطه ميان سرمايه اجتماعي و عملكرد شركت‌هاي صنعتي استان كرمانشاه

هر چند در گذشته سرمايه و امكانات مادي عاملي مهم در رشد و توسعه سازمان ها به شمار مي رفت، اما امروزه محقيقن حوزه مديريت سخن از نوعي سرمايه با نام سرمايه اجتماعي به ميان مي‌آورند كه در صورت شكل‌گيري در سازمان نقش تعيين‌كننده‌اي در رشد و توسعه پايدار آن ايفا خواهد نمود. اين مفهوم به پيوندها و ارتباطات ميان اعضاي يك شبكه اجتماعي به عنوان منبع با ارزش اشاره دارد كه با خلق هنجارها و اعتماد متقابل، موجب تحقق اهداف اعضا و سازمان مي‌شود. هم‌چنين مي‌توان گفت سرمايه اجتماعي بيانگر ذخايري ارزشمند ناشي از روابط اجتماعي است كه كنش كنشگر را بارور و مستعد ساخته و آن‌ها را تسهيل مي‌كند. لذا هم مولد است و هم منبع حركت كنش‌هاي بعدي و به همين دليل است كه از انواع سرمايه مي‌باشد. تحقيق حاضر از نظر هدف كاربردي بوده و از توع توصيفي پيمايشي مي‌باشد. روش گردآوري داده ها مطالعات كتابخانه اي به همراه گردآوري ميداني مي باشد كه براي مطالعات ميداني از ابزار پرسشنامه استفاده شده است روايي آن با استفاده از نظر اساتيد دانشگاهي و نخبگان و پايايي آن نيز با بهره جستن از فرمول آلفاي كرونباخ مورد ارزيابي قرار گرفت. جامعه آماري مورد نظر تحقيق شامل تمامي شركت‌هاي توليدي فعال مستقر در شركت‌ها و نواحي صنعتي استان كرمانشاه مي باشد كه تعداد اين شركت ها برابر با 233 شركت است. همچنين آزمون فرضيات بر روي نمونه انتخابي 145 عدد از اين شركت‌ها صورت گرفت. تحليل آماري داده ها با استفاده از مدل معادلات ساختاري صورت گرفت و در نهايت مشخص گرديد كه سرمايه اجتماعي بر عملكرد شركت‌هاي صنعتي استان تاثير مثبت و مسستقيم مي‌گذارد و همچنين فعاليت‌هاي كارآفرينانه نقش ميانجي را در اين ميان دارا مي‎باشند.