آينده‌پژوهي در بافت فرسوده شهري با تأكيد بر تبيين وجه اشتراك ها بين دو رويكرد بازآفريني شهري و آينده‌پژوهي

در سده هاي اخير با پيشرفت و توسعه فزاينده علوم و توسعه صنعتي، شهرهاي ايران نيز تحت تأثير روند صنعتي شدن و شهرنشيني قرار گرفته است. به گونه اي كه در گذشته توسعه كالبدي و فضايي شهرها از روابط توليدي و مناسبات اقتصادي بين مجموعه هاي همگن تأثير پذيرفته است. اما امروزه بر اثر گسترش و توسعه بي برنامه و شتابان، بخش-هايي از شهر از توسعه جامانده و دچار فرسودگي شده اند. بالطبع، براي حل مشكلات و ايجاد تعادل در پهنه هاي فرسوده شهري مي بايست چاره اي انديشيد. بدين منظور مي توان از رويكردها و تجربه هاي نوين جهاني در امر بهسازي و نوسازي بافت فرسوده استفاده نمود تا با اتكاء به تصميم ها، نگرش هاي علمي و تجربه مديريت شهري بيش از پيش در راستاي حل معضلات و توانمندسازي ساكنين بافت هاي ناكارآمد كوشيد. از جمله اين نگرش ها و رويكردهاي متأخر، رويكردهاي بازآفريني شهري و آينده پژوهي است كه در اين مقاله تلاش مي گردد با تبيين اشتراك ها بين اين دو نگرش براي تدقيق راهبردها و آشنايي با ابزارها و روش ها در حل مسايل بافت هاي مسأله دار شهري اقدام كرد. پژوهش حاضر بر اساس مطالعه هاي كتابخانه اي و اسنادي انجام پذيرفته و بر اساس چارچوب و روش تحقيق، توصيفي-تحليلي است. نتايج بحث نشان مي دهد كه نقاط قوت و مهم ترين ويژگي هاي اشتراكي بين دو نگرش جامع نگري و يكپارچگي، فرآيندي، سيستماتيك، بلندمدت و چشم انداز بوده كه امر «مشاركت» بين مردم و متخصصين از جايگاه بسيار مهمي در اين دو رويكرد برخوردار است.