برنامه‌ريزي جهت ساماندهي بافت‌هاي فرسوده شهري با استفاده از مدل SWOT (مطالعه موردي بافت فرسوده منطقه ده تبريز)

بافت هاي فرسوده شهري، محدوده آسيب پذير شهر ازنظر سوانح و مخاطرات محيطي بخصوص زلزله ازيك‌طرف و نارسايي هاي عملكردي، كالبدي، زيست‌محيطي و اجتماعي- اقتصادي از طرف ديگر است كه نيازمند شناسايي دقيق، جامع و مداخله آگاهانه و برنامه‌ريزي‌شده به‌منظور ساماندهي آن مي باشد. جهت شناسايي آسيب ها و ارائه راهكارهايي جهت پيشگيري و اصلاح، موارد متعددي از مسائل اجتماعي، اقتصادي، زيست‌محيطي، شهرسازي و معماري مطرح و متأثر از يكديگرند. مسائلي مانند شاخص هاي كيفيت زندگي، حيات اجتماعي، كيفيت محيط، آلودگي آب‌وهوا، اثرات سوداگري زمين و مسكن، فقر شهري و كيفيت پائين ساخت‌وسازها ازجمله مسائل كلاني است كه در نوسازي اين بافت ها موردتوجه مي باشد. در صورت عدم توجه و نپرداختن به مرمت آن‌ها اين محلات به فرسودگي كامل در عملكرد و فعاليت دچار مي شوند لذا مرمت و باز زنده سازي بافت هاي فرسوده شهري نقش بسزايي در ارتقاء كيفيت زندگي در محله دارند. هدف مقاله حاضر برنامه ريزي جهت ساماندهي بافت فرسوده منطقه ده كلان‌شهر تبريز است. اين مقاله با رويكردي توصيفي تحليلي، از روش مطالعات ميداني و كتابخانه اي و با استفاده از مدل SWOT تهيه و تدوين‌شده است. نتايج حاصله نشان مي دهد كه محدوده ازنظر نقاط ضعف از آسيب پذيري بالايي برخوردار بوده و درعين‌حال فرصت هاي بهينه جهت بهره گيري و رسيدن به كمال مطلوب را داراست.