حسگرهاي زيستي بر پايه‌ي ذرات نانو جهت تشخيص توكسين مواد غذايي

علاقه‌ي بسياري به توسعه‌ي ابزارهاي بيوالكتريكي براي شناسايي توكسين مواد غذايي (مايكوتوكسين‌ها) وجود دارد. مايكوتوكسين‌ها متابوليت‌هاي ثانويه‌ي حاصل از قارچ‌هايي از قبيل فوزاريوم، آسپرژيلوس و پني‌سيليوم مي‌باشند؛ كه در محصولات يا در طول ذخيره‌سازي موادغذايي يافت مي‌شوند. آلودگي مواد غذايي توسط مايكوتوكسين‌ها موجب افزايش نگراني‌هايي شده است. سطوح بالاي مايكوتوكسين‌ها در رژيم غذايي مي‌تواند اثرات نامطلوب، حاد و مزمن را بر سلامت انسان و انواع گونه‌هاي حيواني ايجاد كند. در ميان سيصد مايكوتوكسين شناخته شده، تعداد بسيار كمي نقش مهمي را در ايمني ماده غذايي ايفا مي‌كنند و بدين جهت طيف وسيعي از روش‌هاي تحليلي توسعه يافتند. برخي از مايكوتوكسين‌هاي مهم عبارتند از آفلاتوكسين‌ها، اكراتوكسين‌ها، فومونيسين‌ها، سيتروويريدين، پاتولين، سيترينين و زئارالنون. روش‌هاي مرسوم آناليز مايكوتوكسين‌ها معمولاً نيازمند تجهيزات پيچيده از قبيل كروماتوگرافي مايع با فلورسنس يا آشكارسازهاي جرمي مي‌باشند. بنابراين ابزارهاي تحليلي جديد جهت دستيابي به اطلاعات دقيق و سريعتر درباره سموم مورد نظر ضروري است. در دو دهه‌ي اخير تحقيق و توسعه‌ي روش‌هاي تحليلي سريع و آسان بر پايه‌ي پيوستگي حسگرهاي زيستي با توجه به حساسيت و سادگي آنها مورد توجه قرار گرفته است. نانو ذرات اخيراً تأثير زيادي بر توسعه‌ي حسگرهاي زيستي داشته است. نانوذرات از قبيل نانوذرات كربن (نانو لوله‌هاي كربني و گرافن) نقش مهمي را در طراحي سيستم‌هاي سنجش و حسگرها براي شناسايي و تعيين مايكوتوكسين ايفا مي‌كنند. بعلاوه اين بيوسيستم‌هاي نانو، فوايدي از لحاظ طراحي استراتژي جديد تشخيص توكسين‌هاي ماده غذايي دارا مي‌باشند. در اين مقاله به برخي از نتايج اخير در رابطه با ساخت نانوحسگرهاي زيستي براي شناسايي توكسين‌هاي ماده‌ي‌غذايي اشاره شده است.