(ساماندهي منظر شهري محدوده جمعه مسجد اردبيل با تكيه بر ديدهاي متوالي)

ادراك شهروندان از منظر شهري يك فرايند پويا است كه شامل حركت و صرف زمان مي‌شود. فضاهاي اصلي كه در چنين تركيب بي‌پاياني شركت دارند و تناسباتي كه شهر را فرم مي‌دهند به طور هم زمان قابل ديده شدن نيستند و در يك توالي بصري ادراك مي‌گردند. لازمه ادراك صحيح و مناسب انسان از منظر شهري در حين حركت، بكارگيري برخي اصول و راهكارهاي طراحي توسط طراح محيط مي‌باشد. در اين پژوهش، ابتدا به بررسي مفاهيم و تعارف اوليه منظر شهري، ديدهاي متوالي و سكانس‌بندي پرداخته شده است. سپس با استخراج مجموعه اي از معيارها و شاخص‌ها در ارتباط با مفاهيم منظر شهري و ديدهاي متوالي، نمونه مطالعاتي مورد سنجش و ارزيابي قرار گرفته است. رويكرد اين پژوهش ارائه نوعي روش‌شناسي(متدولوژي) در ارزيابي منظر، بر اساس مفهوم ديدهاي متوالي بوسيله تحليل‌هاي تصويري و توصيفي ارائه مي‌نمايد. كه اين امر به دستيابي به اصول كاربردي در طراحي منظر شهري كمك شاياني مي‌نمايد. تأكيد اين اصول بر تغييرات تدريجي منظر در طول حركت و ارتباط آن با منظر شهري مي‌باشد.