مصاديق معماري پايدار در ساختار خانه هاي بومي و سنتي ايران

انسان همواره در طول تاريخ سعي كرده است به منظور ايجاد سرپناهي امن براي سكونت، آن را با محيط پيرامون خود هماهنگ سازد. معماري و شهرسازي گذشته ي ايران دربرگيرنده اصولي است كه در دل سنت ها نمود يافته و همواره با تكيه بر خلاقيت معماران با محيط بومي خود سازگار شده است. مطالعه و تعمق در معماري بومي ايران و نحوه تعامل انسان بومي با محيط نشان ميدهد كه تفكر پايداري محور، رويكردي نوين و بيسابقه نيست و معماري گذشته مناطق مختلف ايران به گونهاي شگفت‌انگيز با اصول پايداري همگراست. در اين مقاله با استناد به مطالعات مختلف و با روشي تحليلي مقايسه اي سعي بر آنست تا ضمن شناسايي مصاديق معماري پايدار در ابنيه سنتي ايران، برخي راه حل هاي معمارانه از لحاظ تطابق با محيط و صرفجويي در مصرف انرژي تشريح شود. نتايج مطالعات نشان مي دهد كه استفاده بهينه از انرژي تجديدپذير همچون جريان هوا، نور خورشيد و ... درساخت و سازهاي سنتي يكي از اهداف طراحي اقليمي بوده و احداث ساختمان كمترين تاثير منفي را بر محيط زيست داشته است.