فرهنگ صلح از زبان سخنوران ادب فارسي

صلح از مفاهيم ارزشمند و از نيازهاي هميشگي جامعۀ انساني است. دنياي امروز دنيايي است پر از تضادها، كشمكشها و دشمني‌ها و آشوبها. بنابراين انسان امروز بيش از هر زمان به آشتي و صلح و مدارا نياز دارد. اين نياز با ترويج فرهنگ صلح و آشتي بهتر برآورده مي‌شود. براي ترويج و دعوت مردم به صلح و مدارا در جامعه، از ديرباز تاكنون متفكران و صاحب نظران سخن گفته‌اند. سخنوران زبان و ادب فارسي نيز به عنوان سخنگوي عواطف و انديشه‌هاي جامعه، در طول تاريخ در سروده‌هاي خويش با توصيه به انسان دوستي، محبت، عشق و گذشت، مردم را به صلح و آرامش فراخوانده‌اند. در اين نوشتار، از زبان فردوسي، مولانا، سعدي، حافط، اقبال لاهوري و شهريار كه هريك در زمان خود از مهمترين و نامدارترين شاعران بوده‌اند مفهوم صلح را بررسي و با ارائۀ شواهدي، نظر آنان را تحليل كرده‌ايم. از نظر اين شاعران، زمينه‌هاي جنگ و خشونت كه در تضاد با صلح قراردارد عبارتند از: كينه و حسد، اختلاف ديدگاه، تعدي و درازدستي، نارضايتي مردم، قدرت‌پرستي و وطن‌پرستي افراطي. آنان براي جلوگيري از خشونت و جنگ، خواستار پرهيز از ستيزه و لجاجت نابجا، مدارا با دشمن، دفاع مشروع دربرابر تجاوز و تحمل بي‌ادبان و جاهلان هستند. اين سخنوران، احسان و نيكي، گفتار نرم، محبت و عشق، جلب رضايت مردم از طريق عدالت و ايجادت اخوت را زمينه‌هايي براي برقراري صلح و آشتي مي‌دانند و مردم را به آنها دعوت مي‌كنند.