بررسي عملكرد سازمان بين المللي يونسكو در پيشبرد فرهنگ صلح

ويراني‌هاي ناشي از جنگ‌هاي جهاني اول و دوم، اشتياق به صلح و تفاهم جهاني را برانگيخت. صلح درمنشور ملل متحد مهم ترين هدف سازمان ملل عنوان شده است و به صراحت در بند 1 ماده 1 حفظ صلح و انيت بين المللي ذكر شده است. از طرف ديگر در بند 3 ماده 2 منشور از كليه اعضا مي خواهد كه اختلافات را باتوسل به شيوه هاي مسالمت آميز حل و فصل كند تا صلح و امنيت به خطر نيافتد. با پايان جنگ سرد در اواخر قرن گذشته، موجي از خوشبيني در زمينه ظهور هزاره جديد صلح، ايجاد شد. با اين وجود، اين خوشبيني و اميدواري به واسطه نزاع‌ها و درگيري‌هاي بين منطقه‌اي، بين‌نژادي، بين‌فرهنگي و بين‌مذهبي رنگ باخت. علاوه بر اين، جهاني شدن نيز در بي‌ثبات كردن و غيرقابل پيش‌بيني كردن امور بين‌المللي و حاكميت اقتصادي تاثيرگسترده‌اي برجاي گذاشت. جابجايي‌هاي فرامليتي كارگران و پناهندگان باعث افزايش تنش بين جوامع محلي و مهاجرين شد. از طرف ديگر، كاهش مداوم منابع طبيعي و تخريب زيست محيطي بر دردهاي جوامع درگير در نزاع و آشوب، افزود. بر اين اساس، آموزش صلح و حقوق بشر و تفاهم بين المللي، به عنوان يكي از مهم‌ترين اهداف آموزشي يونسكو در راستاي تحقق توسعه پايدار و فراگير مطرح شد. در پژوهش حاضر سعي شده است به عملكرد سازمان بين المللي يونسكو در زمينه ترويج و ارتقاي صلح پرداخته شود. روش پژوهش مقاله مبتني بر روش كتابخانه اي و توصيفي است كه تلاش شده است كه از ظرفيت هاي موجود اعم از كتاب ها و مقالات حداكثر استفاده صورت گيرد.