آسيب‌شناسي سياست‌گذاري توسعه آموزش‌عالي مبتني بر آمايش سرزمين

هدف از اين پژوهش، شناسايي آسيب‌ها و مسائل مطرح در مورد سياست‌گذاري توسعه آموزش‌عالي مبتني بر آمايش سرزمين است و سعي بر آن است كه با بهره‌گيري از روش تحقيق توصيفي- تحليلي و با بررسي مطالعات آمايش آموزش‌عالي در ايران، مهم‌ترين مسائل و چالش‌هاي فراروي برنامه آمايش سرزمين و دستاوردهاي آن در توسعه آموزش‌عالي كشور شناسايي و تحليل شوند. يافته‌هاي پژوهش حاكي از آن است كه توسعه آموزش‌عالي بر مبناي آمايش سرزميني، موجب بررسي مزيت‌هاي نسبي استان‌ها، مناطق و كشور شامل جغرافيا، نيروي انساني، وضعيت اقتصادي و فرهنگي و همچنين مأموريت زير نظام‌هاي آموزش‌عالي و عدالت در دسترسي به آموزش‌عالي در سطح كشور خواهد شد وعدم توجه و يا توجه ناكافي به سازمان‌دهي مسئله توسعه آموزش‌عالي با توجه به برنامه آمايش سرزمين، از يك‌سو موجب اتلاف منابع انساني و ملي شده و از سوي ديگر پيامدهايي همچون رشد كمي دانشكده‌ها، دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش‌عالي، فقدان اثربخشي فرهنگي و اجتماعي تحصيلات تكميلي، عدم تناسب ميان توزيع دانشجويان به نسبت اعضاي هيئت‌علمي و بيكاري دانش‌آموختگان را دارد.