بررسي اثر بخشي رفتار درماني كاركردي بر تنظيم هيجاني تيزهوش

پژوهش حاضر باهدف بررسي اثر بخشي رفتار درماني كاركردي بر تنظيم هيجاني و مشكلات رفتاري كودكان تيزهوش در استان تهران در سال 1396-1397انجام گرفت. اين پژوهش آزمايشي مي‏‍‌باشد كه با طرح پيش آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل انجام شد. در بخش كيفي مضامين استخراج شده از منابع انتخاب شده به كشف مولفه هاي درماني منجر شد كه شامل تنظيم هيجانات بود. جامعه‌ي پژوهش در بخش كمي‏شامل كليه دانش آموزان مدرسه تيز هوشان منطقه دو تهران بود كه در سه ماهه دوم سال 96 در حال تحصيل بودند كه از بين آنها76 نفر با ضريب هوشي 120 تا 130 به صورت تصادفي انتخاب و پرسشنامه سبكهاي تنظيم هيجان حسني (1385) را پركردند، پس از جمع آوري نتايج پرسشنامه، 30 نفري كه در اين دو پرسشنامه به ترتيب نمرات (30و بالاتر، 48 پايين تر داشتند ) به روش نمونه گيري تصادفي ساده انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش 15 نفر و كنترل 15نفر جايگزاري شدند. گروه‌ آزمايش تحت مداخله با دوره12 جلسه‌اي بسته آموزشي مبتني بر رفتار درماني كاركردي قرار گرفتند، پس از مداخله و سه ماه پس از اتمام مداخله آزمودني ها مجدد به پرسشنامه هاي تحقيق پاسخ دادند. داده‌ها به‌منظور بررسي فرضيه‌هاي پژوهش توسط آزمون تحليل كواريانس چند متغيره تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج حاصل از تحليل داده ها از افزايش معنادار در ميزان تنظيم هيجان و كاهش معنادار بر ميزان اختلال رفتاري گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل حكايت داشت. يافته‌هاي اين پژوهش بر كارايي درمان رفتار درماني كاركردي بر افزايش تنظيم هيجانات و تأكيد داشت.