خانواده و آسيب هاي اجتماعي نوپديد

خانواده بعنوان يك الگوي اوليه مي تواند يك الگوي خوبي در همه زمينه ها براي فرزندان خود باشد. در كنار هم بودن و در همه حال از احوال هم با خبر بودن در يك خانواده از بروز بسياري از مشكلات و گرفتاري هاي امروزي، فرزندان را مصون مي سازد. پيشگيري و كنترل آسيب هاي اجتماعي همواره يكي از دغدغه هاي برنامه ريزان اجتماعي بوده است و شناخت علمي و تجارب عملي ملزومات اصلي برنامه ريزي هاي اجتماعي براي كاهش آسيب هاي اجتماعي هستند. در جامعه ايران، رشد آسيب هاي اجتماعي نگران كننده است.وجود جمعيت نسبتاً زياد معتاد و حاشيه نشين و داراي اسكان غير رسمي، شكاف نسلي، بحران هويت، قانون گريزي، دورزدن قانون، اختلاس، تكدي گري، وجود خانواده هاي زير خط فقر و وجود جرم، جنايت و بزه كاري، پرونده هاي محاكم قضايي و روند رو به افزايش آن، نشان دهنده اين گستردگي مي باشد.