ملاحظات درماني در اعتياد به اينترنت و بازي هاي ويدئويي: يك مباحثه كيفي

مطالعات زيادي هست كه با اطمينان بيان مي كنند كه؛ يك اعتياد رفتاري (فرايندي) مانند اعتياد به اينترنت، اعتياد هاي به ماده را شبيه سازي كرده و معتاد بودن به معني استفاده بيش از حد از اينترنت حقيقتي مسلم است. از جمله وينكلر و همكاران دريافتند كه درمان هاي دارويي و رواني براي اعتياد به اينترنت تاثيرگذار بوده است. مطالعات بي شماري بيان مي-كنند كه درمان شناختي-رفتاري(CBT) يك درمان موثر براي اعتياد به اينترنت است. بسياري از درمان هاي اخير براي اعتياد، يك مولفه قدرتمند CBT داشته اند. مصاحبه انگيزشي و بهبود انگيزشي نيز دو روش موثر براي ارزيابي، پايدارسازي و افزايش انگيزه براي پرهيز بوده و هم چنين روش هايي كمك كننده به درمان اعتياد هستند. اگرچه شواهد بدست آمده در تحقيق راجع به راهبردهاي درماني از نظر عمقي و سطحي محدود هستند، ولي ممكن است چندين عامل روانپزشكي در درمان تكميلي اعتياد به اينترنت و اختلالات مرتبط با آن مفيد باشند. يك هدف مهم در روند درماني اعتياد به اينترنت، محدود كردن، نظارت كردن و در صورت امكان مسدود كردن محرك هاي خاص است. يك ديدگاه مهم در درمان اعتياد به اينترنت و بازي ويدئويي آن است كه نيازي به تكرار مكررات نيست. بسياري از پروتكل ها و تكنيك هاي درماني معروف براي اعتياد در اصلاح اختلالات گذرگاه هاي پاداش مغز موثر بوده اند. استفاده از اينترنت ممكن است يك مخدر انتخابي جديد باشد، اما بي حسي و خود درماني به هيچ وجه جديد نيستند. با انگيزش كافي بيمار و مراقبت هاي باليني هدف دار، مي توان به استفاده اي سالم تر و پايدار از تكنولوژي دست يافته و در طول زمان آن را حفظ كرد.