حجاب شرعي مصداق كامل ذكر رب‌العالمين و وصول به مقام عصمت (تحليلي عرفاني بر حجاب شرعي)

حجاب در اصطلاح فقهي، ستر و پوشش زنان در مواجهه با نامحرمان است، اما اين حكم الهي داراي رويكردي عرفاني نيز مي‏باشد كه مراتب نيل به اهداف روحاني و متعالي را براي زنان تسهيل مي‏كند. از اين منظر حجاب شرعي در معناي عرفاني آن چشم از خودي و خوديت و ماسوي الله برداشتن و منظر انساني را به منظر ربوبي تبديل نمودن است. زني كه با پوشش و در مقام امتثال امر ربوبي است، مأنوس و ملازم امر حق و در محضر پروردگار در مقام طلب و وصول است. او در اين مقام هم ذاكر و هم مذكور حق است و با مراقبه، كمال ظاهر وي به باطن سرايت كرده و با غلبه ذكر و پوشش در هر زمان و هر مكان، انس به حضرت حق يافته و نظر خاص او را به‌دست خواهد آورد و حجاب او در اين هنگام نه‌تنها حجاب بين او و حق تعالي نيست بلكه حجاب او ذكر رب‌العالمين مي‏گردد. در اين هنگام با سرايت ظاهر در باطن او در نظام هستي خويشتن را به قامت عصمت اعظم در مي‏آورد و مقام انسان كامل را با خليفة اللهي خويش به ظهور مي‏رساند.