عفاف در انديشه اسلام

عفاف واژه‌اى آشنايى كه در گذر زمان از سنت به سوي‌ مدرنيته، ‌تغيير مسير داده و فراز و نشيب‌هايى را از سر گذرانده است و مردان و زنان در اين مسير پر فراز و نشيب به سوى مدرنيسم، در معرض برهنگى فرهنگى و فرهنگ برهنگى قرار گرفته‌اند و با گذر زمان از هويت خود دور شده‌اند، و اين بي‌هويتي را با برگشت به سمت معنويت و عفاف، جستجو مي‌كنند تا آن امنيت از دست رفته را دوباره بازيابند. بدون شك تنها راه رسيدن به كمال حقيقي، بازگشت به فطرت بوده و اين حقيقت را مي‌توان از آيات قرآن و روايات ائمه معصومين (:) به‌دست آورد. چون زن جلوه‌اي از جمال، محبت، و ربوبيت الهي مي‌باشد و به تجربه ثابت شده هرگاه زنان، جايگاه و رسالت خود را درك نموده و تلاش در رشد شخصيت خود كرده‌اند. نه تنها منزلت و محبوبيت آنان حفظ شده، بلكه امنيت اجتماعي و سلامت معنوي به شكوفايي رسيده است. مقاله حاضر بدنبال يافتن پاسخ براي اين پرسش اساسي است كه عفاف و نقش آن در حيات فردي و اجتماعي انسان در انديشه اسلامي چه مي‌باشد؟ با مراجعه به آيات و روايات معصومين (:) معاني عفاف را از قبيل: عفّت به معناى خويشتن‌دارى در اظهار نياز، عفّت به معناى قناعت، عفت به معناى پاكدامنى، عفاف به معناى رعايت چادر و ابعاد عفاف از قبيل: ‌عفاف در نگاه، عفاف در پوشش، عفاف در «زينت و آرايش»، عفاف در خوردن، بررسي نموده و به اين نتيجه رسيده است كه عفاف و حجاب در دنياي امروز معنايي وسيعي را در خود جاي داده و در واقع به نماد اسلامي و تمايز زن مسلمان از ديگر افراد بدل گرديده است؛ و چنين حكمي در اسلام نشان از آن دارد كه اين دين براي حضور زن و فعاليت او در اجتماع اهميت خاصي قائل شده است.