عفاف، حجاب و جرمانگاري

برخى از رفتارهاى نابهنجار در سطح اجتماع، ارتباط تنگاتنگى با نظم، امنيت، عفت عمومى و سلامت اخلاقى جامعه دارند كه «عدم رعايت حجاب شرعى» و عفاف در سطح جامعه از مهمترين اين رفتارهاست. در جامعۀ اسلامى«حجاب و عفاف» يك رفتار بهنجار و رعايت آن يكى از ضروريات دين و از حقوق مسلم جامعۀ اسلامى است. قانونگذار نيز با درك آثار منفى «عدم رعايت حجاب شرعى» و ضرورت رعايت آن، «عدم رعايت حجاب شرعى در معابر و انظار عمومى»را جرم شناخته و براى آن مجازات مقرر فرموده است(تبصره ماده ۶۳۸ ق.م.ا)كه متأسفانه بسيارى از مشمولان اين جرم از وجود آن بىاطلاع هستند. حال با وجود پديدۀ رايج «عدم رعايت حجاب، ظاهر و پوشش شرعى» در ميان افراد جامعه ضرورت آن حس مىشود كه با اين موضوع به نحو علمى برخورد كرده و ريشههاى آن شناسايى و راهكارهاى مناسب ارائه شود. بنابراين، در اين تحقيق سعى بر آن است تا براى تحقق اهداف فوق، مسئلۀ «حجاب» و «عدم رعايت حجاب شرعى» از ديدگاههاى شرعى، فقهى، جرمشناختى و حقوقى تبيين و تحليل شود. مقالۀ حاضر در بردارندۀ دو بخش است. در بخش اول ابعاد تاريخي، اجتماعي و مذهبي حجاب و عفاف و همچنين دين مبين اسلام و ايران امروزي بررسي ميشود. بخش دوم به تحليل و بررسي مداخلۀ حقوق جزا در كنترل حجاب و عفاف با تكيه بر مباني جرمانگاري جرم «عدم رعايت حجاب شرعي» و اركان تحقق اين بزه مشخص ميشود.