عفاف و حجاب در ترازوي علم و اخلاق ( نگاه نقادانه به وضعيت عفاف و حجاب در نظام آموزش عالي و راه بهبود آن)

گرايش به پوشيدگي، تابعي از سرشت پاكيطلب آدمي است، كه او را به سمت حفظ حريمها و مرزهاي اخلاقي در جوامع از آن ياد ميشود، « عفاف » انساني و روابط او با همنوعان خود سوق ميدهد. اين ويژگي كه معمولاً در ادبيات ديني با عنوان عامل اخلاقي نيرومندي است كه پوشش ظاهري را به رفتاري معنادار با كاركردهايي مفيد و مؤثر تبديل ميكند. توأماني عفاف و حجاب و لزوم تبلور آن در متن برنامهريزيها و سياستگذاريها، موضوعي است كه نبايد تحت هيچ شرايطي مورد غفلت برنامهريزان فرهنگي و اجتماعي قرارگيرد. نگاه نقادانه به وضعيت عفاف و پوشش در جامعۀ امروز ايران، بيانكنندة افت محسوس شاخصهاي اخلاق اجتماعي و بروز ناهنجاريهاي رفتاري است، كه بدپوششي از مظاهر فراگير آن بهشمار ميرود، و عوامل خرد و كلان مختلفي در پديد آمدن آن دخيل بودهاند. بيشك ناكارآمدي توصيهها و تجويزها به علت ناهماهنگي با شاخصهاي علمي و اخلاقي، از مهمترين عوامل بروز پديدة منفي بدحجابي است. در اين ميان نظام آموزشعالي كشور با داشتن انبوهي از مخاطبان جوان از يك سو متأثر از اين شرايط و از سوي ديگر، بهعنوان تأثيرگذارترين نهاد در ايجاد و تقويت جريان علم، بر انگيزانندة انتظارات بسياري است كه مجموعاً روند مديريت فرهنگي در دانشگاهها را به امري دقيق و ظريف بدل كرده است. اين مقاله تلاش دارد، احصاء اصليترين چالشهاي پيشروي عفاف و حجاب در دانشگاهها و ارائۀ راهكارهايي است كه تا حدودي به بهبود شرايط موجود كمك ميكند. روش كار در اين پژوهش از نوع تحليل محتواست كه پس از بررسي و تحليلهاي تخصصي و كارشناسانه و از خلال نشستهاي تخصصي با فعالان فرهنگ دانشگاهي بهدست آمده است.