فضاهاي شهري متاثر از پايداري اجتماعي (مطالعه موردي: كودكان)

فضاهاي شهري بخش عمده اي از زمان و مكان زندگي روزمره مردم را به خود اختصاص مي دهند و علاوه بر بزرگسالان، مخاطبان خردسالي دارند كه بسيار بيش تر از بزرگسالان تحت تاثير عوامل محيطي هستند ، اما اين گونه به نظر مي رسد كه در شهرهاي امروزي عرصه تحرك و خودنمايي كودكان روز به روز محدودتر و كوچك تر شده است و اين شهروندان كوچك جايگاه مناسبي در فضاهاي شهري امروزي ندارند. از اين رو بهره گيري از قابليت هاي فضاهاي شهري مي تواند در پايداري اجتماعي ، تقويت تعاملات اجتماعي و همبستگي هاي گروهي و حتي آموزش رشد خلاقيت كودكان موثر باشد. روش مورد استفاده در اين مقاله ، روش توصيفي - تحليلي و مبتني بر مطالعات كتابخانه اي ، اسنادي مي باشد و جنبه كاربردي دارد. در اين راستا در گام نخست اطلاعات جامعي در ارتباط با ويژگي هاي فضاهاي شهري مناسب براي كودكان جمع آوري شده ، ودر گام دوم به مطالعه عوامل رشد كودك و ويژگي هاي فضاهاي شهري پايدار پرداخته شده است . نتايج پژوهشي حاكي از آن است كه طراحي مناسب اين فضاها در شهر مي تواند زمينه تمايل بيشتر در حضور و تعامل در محيط شهري و امكان رشد اجتماعي و ذهني اين گروه را فراهم سازد.