عوامل مؤثر بر عدم موفقيت تشكيل تعاوني آب بران (مطالعه موردي طرح باويسي سرپل ذهاب)

قرار گرفتن اغلب اراضي كشور ما در مناطق خشك و نيمه خشك، موجب گرديده تا بخش كشاورزي هر روز با محدوديت بيشتر منابع آبي مواجه باشد. لذا ، پژوهش و برنامه ريزي در زمينه حفظ و نگهداري از منابع آب براي توسعه كشور امري حياتي محسوب مي شود. از طرفي هدف از ايجاد تعاوني هاي آببران، فراهم نمودن ساز و كارهايي است تا كشاورزان از طريق يك فرآيند مشاركتي، در تصميم گيري ها و مديريت آب نقش آفريني كرده و از آب در دسترس استفاده بهينه كنند. اين تشكلها بر اساس سازماندهي بهره برداران در چارچوبي قانوني ايجاد مي شوند تا بتوانند بهره برداري، توسعه و تعمير و نگهداري از تأسيسات و شبكه هاي آبياري را در دست گيرند. نتايج حاصل از تشكيل تعاوني آببران باويسي سرپل ذهاب حاكي از آن است كه در فرايند انتقال مديريت آبياري به تشكل هاي آببران، بعد از به كارگيري و مشاركت كشاورزان، حمايت هاي لازم توسط ارگان ها و سازمان هاي مربوطه بايد صورت گيرد. ضمناً براي كاهش مشكلات بوجوده آمده در اين زمينه بايد آموزش هاي فني به كشاورزان و بهره برداران چندين سال ادامه يافته و حمايت ها و نظارت هاي لازم حتي بعد از تشكيل تعاوني هاي آببران و واگذاري مديريت به كشاورزان تداوم داشته باشد.