مدلسازي رياضي سامانه چيلر جذب سطحي خورشيدي با شدت تابش متغير

يكي از روش هاي برودت كه در سال هاي اخير بسيار مورد توجه قرار گرفته، سيكل جذب سطحي است كه براساس جذب و احياء يك مادهي جذب شونده در جاذب كار مي كند. در راستاي استفاده از سامانه هاي سرمايش جذب سطحي خورشيدي، آشنايي كامل با نحوه ي عملكرد و مدلسازي اين دسته از سامانه ها بسيار حائز اهميت مي باشد. در اين مقاله ابتدا مزايا و معايب چيلرهاي جذب سطحي آورده شده و عملكرد سيكل با دو بستر جاذب بررسي شده است. در ادامه پس از مدلسازي يك چيلر جذب سطحي خورشيدي، تأثير پارامترهاي سطح جمع كننده ي خورشيدي، جرم جاذب و ضريب كلي انتقال حرارت بستر جذب بر پارامترهاي عملكردي مورد مطالعه قرار گرفته است. نتايج حاكي از آن است كه ضريب عملكرد در سطح جمع كننده 5/ 2 متر مربع به ماكزيمم مقدار خود مي رسد، افزايش جرم جاذب منجر به افزايش بار سرمايشي و ضريب عملكرد مي گردد و تمامي پارامترهاي عملكردي با افزايش ضريب كلي انتقال حرارت افزايش يافته و از ضريب كلي انتقال حرارت( 30w( m2K به بعد اين روند بدون تغيير باقي مي ماند.