رابطه هوش معنوي با رضايت از زندگي و سلامت روان دانشجويان

هدف از پژوهش حاضر بررسي رابطه هوش معنوي با رضايت از زندگي و سلامت روان دانشجويان بود. روش تحقيق از نوع همبستگي و جامعه آماري شامل دانشجوياني بود كه در سال تحصيلي 97-96 در دانشگاه پيام نور مرودشت مشغول به تحصيل بودند و نمونه پژوهش، شامل 100 نفر شد كه به روش نمونه گيري خوشه اي از جامعه انتخاب شدند و به وسيله پرسشنامه سلامت عمومي گلدبرگ، (1970) و سياهه هوش معنوي كينگ (2008) و مقياس رضايت از زندگي پروفسور ادينر (1985) مورد ارزيابي قرار گرفتند. داده هاي پژوهش به وسيله نرم افزارspss و با استفاده از آمار توصيفي و استنباطي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد بين هوش معنوي و ابعاد آن با سلامت روان رابطه معكوس و با رضايت از زندگي رابطه مستقم و معناداري داشت. ز ديگر نتايج اين بود كه ابعاد هوش معنوي مي توانند 11 درصد واريانس سلامت روان را پيش بيني نمايند. همچنين ابعاد هوش معنوي مي توانند 7 درصد واريانس متغير رضايت از زندگي را پيش بيني نمايند.