بررسي تاثير استفاده از بازي درماني بر كاهش ميزان پرخاشگري و تعامل والدين با دانش آموزان

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي ميزان اثربخشي بازيدرماني بر ميزان پرخاشگري و تعامل والدين با دانش آموزان سال اول ابتدايي بود. به اين منظور از روش شبه آزمايشي پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل استفاده شد. جامعه ي آماري پژوهش، دانشآموزان سال اول ابتدايي در شهر كرمانشاه و والدين آنها در سال 94 بودند كه بعد از تكميل پرسشنامه ي پرخاشگري توسط مادران، حجم نمونه در دو گروه آزمايش (15نفر) با توجه به بالاترين نمره در ميزان پرخاشگري با روش نمونه گيري هدفمند و گروه كنترل (15نفر) با استفاده از راهبرد نمونه گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوري اطلاعات پرسشنامه ي رابطه مادر-فرزند و پرسشنامه ي پرخاشگري كودكان دبستان بود و اين اطلاعات با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ي20 و با استفاده از روش تحليل كوواريانس چند متغيري تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان دادكه اجراي بازي درماني منجر به كاهش پرخاشگري و بهبود رابطه و تعامل والدين با فرزندان شد. مداخلات توانست رابطه ي مادر-فرزند را بهبود بخشد و خرده مقياسه اي تعارض و وابستگي و همچنين پرخاشگري را به طور معناداري كاهش داد.