رابطه تاب آوري با شادكامي و صميمت در بين دانشجويان متاهل

هدف از پژوهش حاضر بررسي رابطه تاب آوري با شادكامي و صميمت مي باشد. طرح تحقيق، همبستگي مي باشد. نوع مطالعه اين پژوهش از نوع طرح تحقيق توصيفي و از نوع همبستگي است. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي دانشجويان متاهل دانشگاه پيام نور واحد مرودشت مي باشد كه در نيمسال دوم سال 96-95به تحصيل اشتغال دارند. حجم نمونه 100 زوج از دانشجويان مي باشد. روش نمونه گيري در اين پژوهش روش تصادفي ساده است. در دانشگاه بر اساس ليست دانشجويان، متأهلين شناسايي و 100 زوج به صورت روش نمونه گيري تصادفي انتخاب شدند. و پرسشنامه به زوج ها (زن و شوهر ) ارائه شد. براي جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه هاي تاب آوري كونور و ديويدسون( CD- RIS )، شادكامي آكسفورد و صميميت الكسيس جي واكر و ليندا تامپسون) استفاده شد. براي تحليل داده ها از آمار توصيفي (ميانگين، انحراف استاندارد و ...) و آمار استنباطي ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چند متغيره استفاده شده است. و نتايج مبين اين بود كه: بين تاب آوري و تمامي مولفه هاي آن با شادكامي و صميميت زوجين در سطح 0/01>p رابطه مستقيم و معنادار وجود دارد. و مولفه هاي اعتماد به غرايز شخصي و پذيرش عواطف مثبت مي توانند شادكامي را پيش بيني نمايند. و مولفه هاي شايستگي و پذيرش عواطف مثبت نيز مي توانند صميميت زوجين را پيش بيني نمايند.