آمايش سرزمين راهي به سوي تعادل نظام شهري

آمايش سرزمين يكي از مهم ترين راهبردهاي رسيدن به توسعه پايدار است كه هدف اساسي آن مديريت و برنامه ريزي و توزيع فعاليت هاي اجتماعي، اقتصادي، جمعيتي و ظرفيت هاي آشكار و پنهان با توجه به تحولات و دگرگوني هاي زمان و نياز است كه عمدتا با ديدي دراز مدت و به منظور بهره برداري بهينه از امكانات و همچنين هويدا كردن نقش و مسيوليت خاص هر منطقه براساس توانمندي ها و قابليت هاي آن به طور هماهنگ با ديگر مناطق بكار مي رود. كه امروزه به علت مديريت شهري نادرست و برخي عوامل ديگر و تبعات حاصل از آن در شهر و بر روي اجتماع ،حضور و تدوين و ضرورت اجراي اين نوع برنامه، پيش از پيش اهميت مي يابد چرا كه ضوابط ناشي از آمايش ملي، مجموعه اي از چهارچوب، قواعد و مقررات است كه رعايت آن به نوعي تعادل در نظام شهري منجرخواهد گشت.مقاله ي حاضر با تشريح مباحث مربوط به آمايش سرزمين با روش توصيفي-تحليلي سعي در توجيه وجودي تعادل شهري در سايه ي تدوين قانونمند برنامه ي آمايش سرزمين دارد.