تخصيص قابليت اطمينان با در نظر گرفتن عوامل امكان پذيري و وابستگي زير سيستم ها در سيستم كنترل الكترو اپتيكي

ارزيابي قابليت اطمينان يك سيستم در امتداد فرآيند طراحي سيستم مي باشد و به عنوان بخش تفكيك نا پذير آن همواره مورد توجه است. تخصيص قابليت اطمينان يك اتصال كليدي با طراحي قابليت اطمينان دارد و فعاليتي مهم در طراحي و توسعه سيستم مي باشد كه در آن عوامل زيادي در فرآيند طراحي در نظر گرفته مي شوند. با توجه به پيچيدگي و گسترش صنايع و نياز فزاينده به عملكرد منطقي سيستم ها، ارتقاي قابليت اطمينان سيستم ها امري اجتناب پذير است. در اين رابطه نياز است كه انواع وابستگي و روابط بين زير سيستم ها و شدت آنها مورد بررسي و ارزيابي قرار بگيرد. در اين مقاله، با استفاده از ماتريس ساختار طراحي كه از روش هاي تجزيه و تحليل سيستم ها مي باشد، وابستگي و روابط بين زير سيستم ها مورد بررسي قرار مي گيرد و با محاسبه ي شاخص وابستگي، اين شاخص در تخصيص قابليت اطيمنان اثر داده مي شود. دسته اي ديگر از عوامل تاثير گذار در تخصيص قابليت اطمينان، عوامل امكان پذيري مي باشد كه بايد مطابق با سيستم تحت بررسي انتخاب شوند. در اين مقاله پس انتخاب اين عوامل طبق نظر كارشناسان، وزن بهينه ي آنها با استفاده از مدل ماكزيمم آنتروپي و مينيمم واريانس محاسبه مي شود. پس از محاسبه ي وزن نهايي هر زير سيستم، قابليت اطمينان آن تخصيص داده مي شود. تخصيص قابليت اطمينان به اين روش نتايج بهينه و منطقي تري را ايجاد مي كند و با آناليز روابط زير سيستم ها، بهبود طراحي و ارزيابي قابليت اطمينان حاصل مي شود.