بررسي قابليت هاي معماري زمين پناه در كاهش مصرف انرژي

هدف اين نوشتار بيان فرصت هاي جديد با گسترش فضاهاي شهري زيرزميني با قرار گرفتن تمامي يا قسمتي از ساختمان هاي شهري در دل زمين مي باشد و با بررسي اثرات به كارگيري اين ايده در مقياس شهري از طريق معرفي نمونه هاي اجرا شده در دنيا، بررسي ادبيات موضوع و اثرات زيست محيطي و تأثير آن در نگهداشت انرژي، به كارگيري اين ايده در شهرسازي معرفي و تحليل مي شود و در انتها مشاهده مي شود كه معماري زمين پناه و شهرسازي توسط از بين بردن فشار روي سطح، حفظ خاك و كنترل فرسايش، رها كردن فضاهايي سبز در مراكز شهري به صورت دست نخورده و حل بسياري از معضلات زيست محيطي مانند جزيره گرمايي، افزايش محيط هاي شهري و ايجاد روابط شهري بهتر، كيفيت محيط شهري ما را بهبود مي بخشد و از انرژي آب و، باد و ساير منابع طبيعي حفاظت مي كنند و مي تواند هميشه به عنوان يك ايده موثر در توسعه پايدار مد نظر معماران، شهر سازن و برنامه ريزان شهري باشد.